دوازده خوان

ظالم یک‌شبه می‌آید، جنگ می‌آورد، سوگ را توی تاروپود خانه‌ای می‌دمد، همه چیز را می‌خورد و زن‌ها را خانه‌خراب می‌‌کند! آدم خیال می‌کند، جنگ هم مثل هرچیز دیگر آغازی دارد و احتمالاً پایانی! اما نه؛ جنگ آغاز دارد، اما هرگز پایانی ندارد! مثل زنان این کتاب که جنگ برای‌شان تمام نمی‌شود، که سایۀ سیاه جنگ تا قیامت روی زندگی‌شان پهن می‌‌ماند.

ما یازده زن بودیم که جز کلمه هیچ نداشتیم. سنگینی قلبمان را کلمه کردیم و نوشتیم… . این کتاب روایت یازده زن اسـت، روایت زندگی‌های زیر و زبر شـده، عشق‌های خاک‌شده… . دفاع و شجاعت‌ها، ایسـتادن‌ها و از پا نیفتادن‌ها را همه دیده‌اند و نقلش را گفته‌ و شـنیده‌اند. نقـل مـا، نقـل زنانـی است بـا دست‌های خالی و دل‌های پر درد که فقط می‌خواستند زندگی کنند… و زندگی می‌کردند اگر …